Furiosa: A Mad Max Saga

Furiosa: A Mad Max Saga is een prequel van Mad Max: Fury Road, de film uit 2014. Deze prequel is geregisseerd, deels geschreven en geproduceerd door George Miller, de regisseur van alle voorgaande Mad Max films. Furiosa (Anya Taylor-Joy) is vanaf jonge leeftijd weggehaald van haar huisplaats en zo geschieden van haar groep mensen. Krijgsheer Dementus (Chris Hemsworth) heeft zo de zorg over haar genomen. Bij zijn veroveringsplannen probeert hij gebied van Immortan Joe (Lachy Hulme) over te nemen. Hierdoor sluiten deze twee tirannen gezamenlijke een deal, waardoor Furiosa in het bezit van Immortan Joe eindigt.

Tijdens haar tijd in de Citadel plant ze in het geheim een wraakplan tegen Dementus, maar hiervoor moet ze wel stiekem undercover te werk gaan, zonder dat Immortan Joe of andere van zijn volgelingen haar wraakplan doorkrijgen en het zo mogelijk kunnen dwarsbomen. Met deze prequel krijgt George Miller de kans om de wereld en personages van de Mad Max saga wat uit te breiden. Zo heeft hij de kans, om deze meer geschiedenis en achtergrond te geven. Net zoals in Mad Max: Fury Road weet hij de film weer te vullen met vermakelijke, overdreven actiescènes. De visuele effecten werken ook weer goed, alleen wel iets minder vergeleken Fury Road. In Fury Road hebben ze meer gebruik gemaakt van echte vlammen en explosies en gebruikte ze de visuele effecten alleen om deze de rest meer te ondersteunen. Bij Furiosa vallen de visuele effecten helaas soms wel wat beter terug te zien. Zo ook de momenten waar scènes voor een green screen zijn gefilmd. Dit kan je wel even uit de film, maar door de overdreven gekheid ben je zo ook weer terug in de scène. In Furiosa zit zelfs een 15 minuten durende actiescène, die wel 78 dagen duurde om goed vast te hebben gelegd. De promoties en trailers laten het wel lijken dat Anya Taylor-Joy de hoofdrol in deze film speelt, maar voor een groot gedeelte in de film gaat het eigenlijk nog over een nog jongere versie van Furiosa, die wordt gespeeld door Alyla Browne. Ze moet zo meer door Furiosa haar zware, jonge jaren gaan en laten zien hoe dit haar personage veranderd heeft. Met deze film laat Alyla Browne toch zien dat ze goed acteerwerk kan leveren, als ze ten minste een goede filmcrew heeft die haar wat beter kunnen sturen. Vorige maand speelde ze juiste in de horrorfilm Sting van een meer beginnende filmcrew, waardoor ze die rol niet zo sterk wist neer te zetten. Anya Taylor-Joy neemt de rol later wel goed over, maar ze speelt meer de Furiosa, die undercover haar wraakplan probeert voor te bereiden en uit te voeren. Voor deze rol heeft ze zelf wel wat stunts met de auto zelf gedaan, terwijl ze eigenlijk nog geen rijbewijs heeft. Toch weet ze deze stunts goed en geloofwaardig neer te zetten. Het make-up en styling team laten de twee actrices ook goed op elkaar lijken als jongere en oudere versies van hetzelfde personage. Chris Hemsworth speelt ook een vermakelijke schurk in deze film. Voor deze rol ging hij wel wat in tegen de stereotype rollen die hij meestal in films speelt als een meer goed, heldhaftig personage. Het valt wel terug te zien aan zijn acteerwerk dat hij veel plezier heeft gehad met het spelen van deze rol. Ik geef de film als cijfer een:

Winnie the Pooh: Blood and Honey 2

Winnie the Pooh: Blood and Honey 2 is het vervolg van de eerste Winnie the Pooh horrorversie. Dit vervolg is geregisseerd, deels geschreven en geproduceerd door Rhys Frake-Waterfield, de regisseur van de eerste horrorversie van Winnie the Pooh van vorig jaar. Nadat Janneman Robinson (Scott Chambers) na zijn vorige avonturen met zijn oude fantasie vrienden heeft proberen te tonen dat ze echt bestaan, wordt hun rust door andere verstoord. Hierdoor zijn Winnie de Poeh, Knorretje, Uil en zelfs Teigetje meer uit de schaduwen gaan leven. Ze zijn uit wraak op zoek naar Janneman Robinson, maar hebben verder ook geen genade voor andere mensen die ze tegenkomen.

Toen de rechten van Winnie the Pooh openbaar werden, hebben mensen er snel een horror filmversie van gemaakt en deze vorige jaar uitgebracht. Omdat deze met een laag filmbudget gemaakt was, werd het snel een financieel succes, waardoor er goed aan verdient, kon worden. Zo hebben ze hoe dingen eruit zien verbeterd, zoals de kostuums en de bloedeffecten. De kostuums van de acteurs die Winnie the Pooh en de andere fanatische vrienden spelen, zien er zo wat creatiever en realistischer uit. Ondanks deze pluspunten valt de rest van de kwaliteit helaas nog wel wat tegen. De beelden zijn gelukkig niet meer zo bewegelijk in beeld gebracht. Bij de meeste moorden in de film hebben ze deze wel te ingezoomd in beeld gebracht. Hierdoor kun je vaak niet precies zien wat Pooh en zijn vrienden met hun slachtoffers doen. Richting het einde tonen ze dit wel iets duidelijker, maar dan kun je vaak wel zien dat alles nep is en dat ze met hun neppe wapens poppen neersteken, of verder aanvallen. Waar ze CGI hebben gebruikt valt ook wel terug te zien en dan helemaal als je goed kijkt wanneer Teigetje zijn staart in de film te zien is. Door deze mindere kwaliteit wordt de film haast onbedoeld komischer dan eng of spannend.

Naast de moorden is het verhaal rond Janneman Robinson ook wat aan een langdradige, oninteressante kant. Als de film uiteindelijk meer om Pooh en zijn moordende vrienden was gegaan, had de film iets vermakelijker kunnen zijn geweest. Het achtergrondverhaal van Janneman Robinson en zijn fantasie vrienden had dan niet op deze manier verteld hoeven te worden. Ze hadden het dan ook dichter bij het verhaal van de eerste film kunnen hebben gehouden. Verder proberen ze de film ook te vullen met flauwe en zelfs meta humor, maar deze werken helaas ook niet echt komische en blijven meer aan een flauwe kant. Na deze film zal de filmcrew verder gaan met andere horrorversies van bekende fantasie verhalen, om hiervan een eigen filmuniversum te kunnen maken. Ik geef de film als cijfer een:

Knox Goes Away

Knox Goes Away is en nieuwe misdaadthriller geregisseerd door Michael Keaton, die zelf ook de hoofdrol in de film speelt. Na The Merry Gentleman uit 2008 is dit pas de tweede film die hij geregisseerd heeft. Huurmoordenaar John Knox (Michael Keaton) leert dat hij aan de ziekte van Creutzfeldt-Jakob lijdt, een zeldzame vorm van dementie, die snel steeds erger wordt. Als zijn vervreemde zoon Miles (James Marsden) dan na een criminele daad hem om hup vraagt, besluit Knox zijn laatste, gezonde, heldere tijd te gebruiken, om zijn zoon te beschermen tegen de justitie.

Deze film toont goed hoe erg dementie is en speelt in op een unieke vorm van dit ziektebeeld. De film toont zo goed hoe vervelend het kan zijn, om door dementie steeds meer snel te vergeten. Dit is in deze film wel licht wat speels gedaan, omdat het om een criminele huurmoordenaar gaat, die zich dingen steeds minder weet te herinneren. Aan de andere kant weet hij zich andere, die meer van vroeger zijn dan nog wel te herinneren. Hierdoor kan de film wel actueel, maar ook wat vaag overkomen. Dit is waarschijnlijk wel zo gedaan, om de gevolgen van dementie te tonen. Als je het verhaal alleen goed blijft volgen kan het helaas wel wat voorspelbaar blijven op wat kleine wendingen na. Michael Keaton levert ook goed acteerwerk als een sluwe crimineel, die zijn geheugen wel steeds meer begint te verliezen. In sommige scènes toont hij voor een lange tijd realistisch een verbaasde, of onbegrijpende blik wanneer hij even niet meer lijkt te herinneren waar hij nu precies mee bezig was, of mee bezig wil gaan. Al Pacino levert verder ook goed acteerwerk, maar dan meer als een cameo rol van een oudere crimineel, die Knox probeert te helpen terwijl zijn geheugen minder begint te worden. Ik geef de flm als cijfer een:

The Strangers: Chapter 1

The Strangers: Chapter 1 is een nieuwe reboot versie van de horrorserie The Strangers. Deze film is geregisseerd door Renny Harlin, regisseur van andere horrorfilms zoals: A Nightmare on Elm Street 4: The Dream Master en Exorcist: The Beginning. Het stelletje Ryan (Froy Gutierrez) en Maya (Madelaine Petsch) moeten na autopech overnachten in een lokale airbnb. Deze nacht worden ze geterroriseerd door drie gemaskerde vreemdelingen, die hen zonder motief proberen te doden. Het stelletje moet nu proberen gezamenlijk deze nacht te overleven.

Met deze nieuwe Strangers film was het door de promotie wat onduidelijke, of het nu om een prequel of een reboot zou gaan. De trailers laten het namelijk meer lijken op een prequel, waar kijkers leren waarom de gemaskerde moordenaars hun moorden plegen. Ook laat de trailer het door gelijke scènes van de originele 2008 film lijken op een reboot. Uiteindelijk is dan ook bevestigd dat het om een reboot gaat en dat deze nieuwe film het begin is van een nieuwe Strangers trilogie. Als dit het begin van een nieuwe horrortrilogie wordt, heeft deze trilogie helaas niet de beste, of sterkste start. Dit is zo ook al de derde film, waarin de Strangers moordenaars worden gebruikt. Zo is het verder ook niet meer zo creatief, of origineel. Verder zit deze nieuwe film ook vol met domme horror clichés. Zo valt vaak wel te voorspellen waar de moordenaars zich bevinden en zit je meer op het onnodige, harde jump scare geluid te wachten tot de moordenaars echt duidelijk aan je getoond worden. Door de voorspelbaarheid is dit alleen niet echt zo eng meer, maar komt het juist eerder flauw over. Het verhaal van deze remake is ook geschreven door twee schrijvers, die op een komedie en verder meer tv-films en series verder nog weinig ervaring hebben in de filmwereld. Zo begaan de personages in deze reboot vaak domme horror clichés, zoals niet samen te blijven, waardoor ze alleen tegenover de moordenaars eindigen. Vervolgens speelt deze film zich in de moderne tijd af en hebben de personages smartphones, maar weten deze niet echt op slimme manieren te gebruiken. Als de rest van deze nieuwe Strangers trilogie nog uitkomen, weten ze deze hopelijk nog wat te verbeteren. Anders kun je voor een betere horrorfilm beter de originele Strangers uit 2008 terugkijken. Zelfs het vervolg van de originele versie uit 2018 kan voor een meer vermakelijker film zorgen. IK geef de film als cijfer een:

Hit Man

Hit Man is een nieuwe actie komedie geregisseerd, deels geschreven en geproduceerd door Richard Linklater, regisseur van Boyhood en Before Midnight. Gary Johnson (Glen Powell) is een schoolleraar, maar werkt in het geheim ook bij de politie. Bij de politie moet hij op een moment een neppe huurmoordenaar spelen. Deze wordt door cliënten ingehuurd, om moorden te plegen, maar nadat cliënten hun criminele plannen aan Gary hebben opgebiecht, kan de politie hen arresteren. Wanneer Madison Masters (Adria Arjona) Gary wil inhuren, valt hij voor haar schoonheid. Hierdoor breekt hij zijn eigen regels en probeert hij Madison van gedachte te laten veranderen, zodat ze geen criminele plannen uitvoert. Zo worden de twee verliefd op elkaar, maar Madison valt eigenlijk voor de huurmoordenaar Ron, die Gary voor haar speelde. Aan de andere kant, mag Gary niet laten zien dat hij zijn eigen code heeft gebroken voor Madison, want dit kan hem in problemen brengen bij de politie en zijn carrière verpesten.

Deze film is gebaseerd op een waargebeurd verhaal, waar de echte Gary Johnson voor de politie zichzelf voordeed als een huurmoordenaar, die criminelen konden inhuren, om moorden te laten plegen. Alleen na hun moordzuchtige plannen met Gary te hebben gedeeld, kon de politie hen dan oppakken. De echte Gary Johnson heeft zich zo vaak moeten verkleden, met verschillende kledingstijlen en pruiken om voor elke crimineel anders te lijken, zodat hij niet ontmaskerd kon worden als undercover agent. Ditzelfde doet Glen Powell ook in het begin van de film. Zo draagt hij verschillende kostuums en acteert ook op verschillende manieren. Zo begint de film meer als een actiekomedie, maar wanneer Gary valt voor Madison, verandert de film meer in een romantische komedie. Richard Linklater zorgt voor een komische actie film, maar wel met herhaaldelijke gebeurtenissen, waar Gary steeds anders vermomt verschillende criminelen laat opbiechten. Als de film later meer in een romantische komedie verandert, werkt dit vooral door de goede chemie tussen Glen Powell en Adria Arjona, hun personages. Glen Powell speelt alleen een personages, die een dubbel leven leidt en zijn gespeelde personage eindigt in een relatie met de mogelijke crimineel. Hierdoor ontstaan ingewikkelde situaties waarin hij strategisch moet verder werken, zonder dat Madison, of de politie doorkrijgen dat hij hen beide eigenlijk voorliegt. De film heeft alleen wel een wat abrupt einde, waarmee niet alles beantwoord lijkt te zijn. Glen Powell speelt de hoofdrol goed en moet de rol eigenlijk op verschillende manieren zien te spelen. Zo krijgt hij de kans om verschillende acteermogelijkheden te laten zien in deze film. Adria Arjona speelt de rol van een verleidelijke, mogelijke crimineel ook goed, want als kijker weet je net als het hoofdpersonages ook niet altijd of ze volledig te vertrouwen is. Austin Amelio krijgt na zijn tijd in verschillende Walking Dead series ook weer eens de kans om in een film te acteren. Hij speelt een collega van het hoofdpersonage, die mogelijk zijn strategische plannen kan dwarsbomen, als hij te veel te horen krijgt. Ik geef de film als cijfer een:

Kingdom of the Planet of the Apes

Kingdom of the Planet of the Apes is het vervolg van de Andy Serkis Planet of the Apes trilogie. Deze nieuwe film is geregisseerd door Wes Ball, de regisseur van The Maze Runner trilogie. In de toekomst, zo’n 300 jaar na de gebeurtenissen van aap Caesar, zijn er inmiddels vele, verschillende apengemeenschappen, die op hun eigen manieren leven. Noa (Owen Teague) zijn apengroep, wordt aangevallen door een andere groep, die hun thuis vernietigen en de overlevende apen gevangen meenemen. Noa besluit zijn overlevende groepsgenoten te vinden en probeert deze te bevrijden. Tijdens deze reis ontmoet Noa andere apen en zelf een menselijk meisje Mae (Freya Allan), die hem vergezellen naar zijn oude groep. Zijn oude groep dient nu Proximus Caesar (Kevin Durand), een aap die volgens Caesar zijn oude regels probeert te leven, maar deze ook wat eigen heeft gemaakt voor zijn eigen belang. Als Noa leert dat dit niet de juiste manier is, probeert hij dit de rest te tonen, zodat hij en de andere apen meer op de juiste manier kunnen leven zoals Caesar dat gewild zou hebben.

Na de laatste Planet of the Apes met Andy Serkis in de hoofdrol leek de serie mooi afgerond te zijn. Nu de Disney filmstudio’s de Fox filmstudio heeft overgenomen, hebben ze ook heel wat filmrechten overgenomen, zoals die van the Planet of the Apes. Gelukkig speelt deze nieuwe film passend in op de voorgaande trilogie, zonder deze te veranderen en gebruiken ze elementen uit deze trilogie, om een passende vervolg verhaal te maken. Voor een eerste film van een mogelijke, nieuwe, filmserie blijven sommige dingen alleen nog wel wat onbeantwoord, of lijken ze wat anders dan ze in de voorgaande trilogie waren. Hopelijk worden deze dingen dan wat meer uitgewerkt of uitgelegd in vervolgen van deze film. Door het nu al financiële succes dat deze nieuwe film heeft, heeft Disney al grote planning staan. Zo willen ze er misschien wel een filmserie van maken, die nu na deze vierde film wel door kan gaan tot er negen films van zijn. Doordat dit 300 jaar latere evenementen en personages zijn, moeten veel van deze dingen wel worden uitgelegd. Hierdoor kan het tempo van de film wat afnemen en kan het soms wat langdradig overkomen. Gelukkig neemt het tempo na deze opbouw wel weer wat toe. Als kenner van de Andy Serkis Planet of te Apes films, weet je als kijker soms alleen wel meer dan sommige personages in de film zelf. Hierdoor kun je op sommige dingen wel wat vooruit zijn, of kun je ongeveer verwachten wat er gaat gebeuren. Naast de langdradige, of voorspelbare kanten. Lijkt de film ook wat te kopiëren van momenten uit de originele 1967 film. Dit kan als ode gezien worden naar deze originele film, maar ook wel wat overkomen als wat simpel kopie werk. Verder lopen de verhaallijnen ook wat rommelig door elkaar heen. Aap Noa lijkt grotendeels de hoofdrol en kern van de film te zijn, maar op momenten lijkt het meisje Mae ook de spotlight te stelen. Hierdoor kan het soms net lijkt alsof ze meer van belang is, om het verhaal vooruit te brengen. Hierdoor kun je de lengte van de films soms wel voelen, wat met een beter uitgewerkt script voorkomen had kunnen worden. De visuele effecten zien er grotendeels wel weer zo goed en geloofwaardig uit als in de voorgaande trilogie. Met motion capture hebben de acteurs realistisch apen nagedaan. Vooral de chimpansees komen realistisch over, maar bij andere apensoorten zoals gorilla’s komen de effecten soms wel wat minder geloofwaardig over. De vogels, die de apen trainen en gebruiken, komen helaas ook wel wat minder geloofwaardig over. De nieuwe castleden hebben goed werk gedaan, om echte apen en hun manier van leven en bewegen te besturen. Zo weten de meeste ven hen dit in de film op geloofwaardige en gelijke manieren na te doen. Ik geef de film als cijfer een:

Tarot

Tarot is een nieuwe horrorfilm geregisseerd, geschreven en geproduceerd door Spenser Cohen en Anna Halber. Dit is voor hen beide hun regiedebuut. Een groep vrienden besluit een Tarot-lezing te houden, maar houden zich niet aan de heilige regels, die bij deze lezing komen kijken. Tijdens deze lezing krijgt iedereen te horen wat hun toekomst behoudt, maar ook hoe de dood ze opwacht. Zo moeten ze allemaal zien te ontsnappen aan hun toekomst voorspelling en hun eigen dood zien te voorkomen.

Deze horrorfilm komt al snel over als een standaard cliché horrorfilm met weinig creatieve ideeën. De meeste personages van de vriendengroep worden ook niet echt aan je geïntroduceerd als kijker, waardoor je niets of weinig om ze geeft. De vriendengroep bestaat ook aan een te groot aantal, waarvan de meeste meer standaard stereotypen horror personages spelen. De meeste begaan dan ook horror clichés zoals alleen op gevaar of vreemde dingen afgaan en dan hallo roepen, of vragen of er iemand is. Hierdoor geef je alleen maar minder om de meeste van hen en kun je wel voorspellen dat ze het niet lang meer zullen overleven. Voor een standaard horrorfilm is het verder ook niet echt eng, want de meeste enge dingen zie je van tevoren wel aankomen. Verder maakt de film veel gebruik van voorspelbare, flauwe jumpscares, waarbij je eigenlijk alleen zit te wachten tot het harde jump scare geluid die de opbouwende stilte verbreekt. Het Tarot-kaartspel wordt verder ook niet echt duidelijk uitgelegd voor mensen die hier niet bekend mee zijn. De vrienden maken alleen wat geintjes over elkaars sterrenbeeld en de gezegdes, die bij sommige sterrenbeelden rondgaan. Het enige leuke blijft zo haast om met de mensen met wie je de film kijkt elkaar sterrenbeeld, net zoals de film doet ook speels van belachelijk te maken, als je sterrenbeeld dan ten minste wel genoemd wordt. Ik geef de film als cijfer een:

Challengers

Challengers is een nieuw romantisch sport drama geregisseerd door Luca Guadagnino, regisseur van Call Me by Your Name en de Suspiria remake van 2018. De voormalige sterren tennisspeelster Tashi (Zendaya) moet na een handicap zelf stoppen met het tennisspelen. Wel kan ze verder in de tenniswereld als coach. Zo is ze de coach van Art Donaldson (Mike Faist), die ze helpt met het voorbereiden van een tenniswedstrijd tegen Patrick Zweig (Josh O’Connor). Patrick is naast Art, zijn tegenstander ook zijn voormalige, beste vriend. Verder was hij ook nog de ex-partner van Tashi. Hierdoor ontstaat er een ongemakkelijke sfeer tijdens de tenniswedstrijd en de voorbereiding hierop door de vele, onderlinge passie en geschiedenis van het drietal.

Deze film toont goed hoe een onderlinge passie mensen samen kan brengen, maar ook even goed uit elkaar weet te drijven. Zo verbroederd de gezamenlijke passie, die mensen met elkaar delen. Aan de andere kant kan er ook onderlinge competitie ontstaan tussen mensen, waardoor dit ze tegen elkaar kan opzetten, of uit elkaar kan drijven. In de film springt het verhaal van momenten uit het nu, naar terugblikken uit het verleden, of vooruitblikken naar de toekomst van de drie hoofdpersonages. Door deze verschillende verhaallijnen leer je de personages beter kennen en begrijp je meer waarop ze sommige keuzes maken, of hebben gemaakt. Wel wordt er wat te veel heen en weer gesprongen in de tijdlijnen, waardoor je soms wel uit het verhaal gehaald kan worden. Wanneer ze weer even voor een korte tussen scène naar een klein moment gaan, die snel tussen de tijdlijnen afspeelt. Met wat minder van deze korte scènes en slow motion momenten, had de film een mindere lage speltijd kunnen hebben gehad. Zo had de uiteindelijke, lange speeltijd van de film wat korter kunnen zijn geweest. Wat goed helpt met het overbrengen van de verschillende momenten in tijd, zijn de passende make-up, kleding en haarstijlen van de acteurs. De drie hoofdrolspelers weten samen de film ook goed te dragen. Zendaya, Mike Faist en Josh O’Connor komen goed over als een romantische drieling, die een gezamenlijke passie voor elkaar en tennis delen. Zo weten ze elkaar goed te sturen, maar ook te beïnvloeden. Deze film is ook vermakelijk voor fans van de tennissport, maar gaat alleen niet altijd over de sport zelfs. Er wordt ook veel tijd besteed aan de drie personages en hun onderlinge relaties. De tennis scènes worden wel mooi en creatief in beeld gebracht. De camera toont zo goed de manieren waarop de tennisspelers de sport op hun eigen manier spelen. Soms wordt zelfs in beeld gebracht waar de tennisbal zich bevindt en hoe deze heen en weer wordt gespeeld bij de tennis scènes. Wel zit er een aparte muziek of soundtrack keuzes bij sommige van deze scènes. Ik geef de film als cijfer een:

The Fall Guy

The Fall Guy is een remake van de gelijknamige tv-serie uit 1981. Deze remake is geregisseerd door David Leitch, regisseur van Atomic Blonde, Deadpool 2 en Bullet Train. Stuntman Colt Seavers (Ryan Gosling) maakt als stuntman veel gevaarlijke dingen mee op de filmsets. Na een ernstig ongeluk moet hij het voor een tijdje rustig aan doen, maar verliest zo wel contact met de cameravrouw Jody Moreno (Emily Blunt). Wanneer hij hoort dat Jody nu een eigen film gaat regisseren en hem als stuntman wil gebruiken, besluit hij terug te gaan naar zijn vak als stuntman. Op de filmset leert hij dat alles toch anders is en Jody liever niet met hem wil samenwerken. Als dan steracteur Tom Ryder (Aaron Taylor-Johnson) verdwijnt, wordt Colt gevraagd hem te vinden, om zo Jody haar eerste regiewerk te redden.

Regisseur David Leitch is voordat hij ging regisseren zelf ook een stuntman geweest en heeft zo bij vele films zelf stunts gedaan of geholpen de stunts goed en geloofwaardig over te brengen. Zo lijkt hij met deze film een soort ode te willen maken voor stuntmannen uit de film wereld. Deze groep helpt met het overbrengen van spannende, gevaarlijke momenten in films, waar bijvoorbeeld mensen worden neergeschoten, opgeblazen, of door ramen gegooid worden. Stuntmannen nemen zo veel risico’s, om filmkijkers te kunnen vermaken met films. Doordat ze in deze film zelf ook een film proberen te maken, krijg je vele momenten van achter de schermen te zien en hoe dit er bij films uit kan zien. Zo krijg je te zien hoe en wanneer ze bijvoorbeeld explosies in de film gebruiken en hoe ze met rekwisieten en make-up dan de schade van deze explosies overbrengen op de filmset en bij de castleden. Zo weten ze vele actiemomenten in deze film ook geloofwaardig over te brengen. Met deze remake gaat het nu ook over de modernere kanten van het stuntman vak, want tegenwoordig kunnen ze met behulp van computers meer doen in films en zo ook bij momenten waarop ze stuntmannen gebruiken. Zo kunnen ze bijvoorbeeld met deep fake de acteurs zo over de lichamen van de stuntmannen plakken, zodat het echt lijkt alsof de acteurs hun stunts ook echt zelf doen. Hierdoor lijken actiescènes steeds realistischer, maar zo gaat de aanwezigheid van de stuntmannen ook wel wat verloren. Zo blijven ze wel steeds meer risico nemen, maar kunnen zichzelf steeds minder terugzien in films waarvoor ze de stunts hebben gedaan. Naast de actie weten ze ook komedie toe te voegen aan deze film. De komedie in de film zelf werkt, maar de meta komedie, die de film maakt naar andere films en stunts werk het beste en dan helemaal voor filmfans, die sommige van deze momenten wel terug kunnen herkennen. Ryan Gosling komt goed over als een stuntman, die zichzelf weer probeert te bewijzen na even uit het vak te zijn geweest. Wel verdient Justin Eaton met deze film ook veel respect, want hij is de stunt dubbel voor Ryan Gosling. Emily Blunt komt ook wel goed over als een beginnende regisseur, die haar eigen passiefilm probeert te verfilmen. Ryan Gosling en Emily Blunt hebben samen ook een goede chemie en komen geloofwaardig over als twee mensen, die samen een relatie hadden, maar nu meer als exen door het even gaan. Ondanks dat een van hen toch meer passie in hun relatie probeert te brengen, om de relatie misschien opnieuw te kunnen proberen. Ik geef de film als cijfer een:

Sting

Sting is een nieuwe horrorfilm geregisseerd en geschreven door Kiah Roache-Turner, de regisseur van de Wyrmwood films De 12-jarige Charlotte (Alyla Browne) vindt een bijzondere spin en voedt deze in het geheim op. Tijdens deze opvoeding leert ze dat de spin erg intelligent is, maar ook steeds meer honger begint te krijgen en kleine insecten al snel niet meer genoeg zijn voor de spin. Als de spin een smaak begint te krijgen voor andere dieren en zelfs voor mensen leert Charlotte dat de spin te gevaarlijk is om te onderhouden. Zo moet ze de spin zien te stoppen voor het te veel mensen en dieren probeert op te eten.

Na zijn meer indie zombie en demonen film probeert Kiah Roache-Turner nu een monsterfilm te maken over een enge, groeiende spin, die steeds gevaarlijker begint te worden. Voordat de spin echt een groot gevaar dreigt te vormen, laat hij de film meer over een familiedrama gaan. Hier moet Charlotte met een stiefvader en een nieuwe baby leren om te gaan, terwijl ze zich minder van belang begint te voelen. Daarom begint ze aan een “vriendschap” met deze intelligente spin, maar in het begin, gebeurt er in de film zo weinig engs of boeiends om je als kijker geïnterneerd te houden in de film. Wanneer de spin later groter begint te worden, gebeurt er iets meer, maar niet genoeg, om de film echt beter te maken. De film doet ook wel wat denken aan een simpelere kopie van de film Alien uit 1979, maar dan met een minder origineel verhaal, of boeiende personages. Verder doet deze film ook wel wat denken aan de monsterfilm Eight Legged Freaks, een meer horror komedie over een invasie van grote spinnen. Dit was meer een horror komedie gevuld met flauwe humor, die vaak in meer in spoof komedie films voorkomen. Bij Sting lijken ze het wel meer als een echte horrorfilm te proberen te houden met enge, of bloederige horrormomenten. Toch zitten er momenten en personages in de film, die meer uit een spoofhorrorkomedie lijken te komen. Hierdoor kan de film wel wat ongebalanceerd overkomen. Vergeleken Eight Legged Freaks komt de spin in deze film wel geloofwaardig over, want hij bevindt zich vaak meer in de schaduwen, zodat de CGI waarmee die in de film is geplaatst niet zo opvallen. Wanneer de spin met grootte toeneemt, komt die wel wat minder realistisch over en valt de CGI meer op. Alyla Browne zet aardig acteerwerk neer als een meisje, die zich steeds eenzamer begint te voelen na veranderingen in haar gezinsleven. Haar personage is alleen niet zo interessant in de film, want ze zit vaak op haar telefoon dingen te volgen, of te delen op sociale media. Ze lijkt nadat de spin steeds bloeddorstiger begint te worden ook niet echt meer de verantwoording te kunnen nemen voor de acties van de spin. De verdere personages zijn ook niet zo best uitgewerkt, of interessant om te blijven volgen. Ik geef de film als cijfer een:

Abigail

Abigail is een nieuwe horrorfilm geregisseerd door Matt Bettinelli-Olpin en Tyler Gillett, het regie duo achter Ready of Not en de laatste twee Scream films. Een groep criminelen ontvoert Abigail (Alisha Weir) de 12-jarige dochter van een machtige figuur uit de criminele onderwereld. De criminelen hoeven Abigail alleen maar in een afgelegen landhuis voor een nacht in de gaten te houden en worden dan rijkelijk beloond met 50 miljoen dollar. Als van de criminelen steeds meer lijken te verdwijnen, leren de overgebleven criminelen dat Abigail niet een gewone meid is en moeten de rest van hen de nacht met Abigail zien te overleven.

Met deze film probeert het regie duo weer een creatieve horrorfilm neer te zetten. Met Abigail proberen ze uit een andere horrorhoek te komen, maar ze vallen toch nog wat in herhaling, bijvoorbeeld vergeleken hun andere horrorfilm Ready of Not. Naast deze gelijke sfeer begaan ze ook wel wat horror clichés wanneer er bijvoorbeeld iemand alleen is in een gevaarlijke situatie. Verder gaan personages ook weten dat dat ze gevaar lopen vaak toch nog alleen op onderzoek uit, of proberen ze zelfstandig te ontsnappen. De trailers en andere promotie voor deze film geven ook te veel informatie weg. Als je deze weet te mijden kun je een betere en verrassendere ervaring hebben wanneer je deze film besluit te kijken. Ondanks de clichés weten ze de film wel goed in beeld te brengen en weten ze er een creatieve, bloederige horrorfilm van te maken. Zo heeft de film goede make-up momenten, om de bloederige momenten mee weer te geven. Bij de film lijken ze wel wat onzeker te zijn geweest, om het als een enge horrorfilm te behandelen, of er toch meer duistere komedie van te maken. Er zitten wel wat komische momenten in de film, maar deze komen vaak wel wat voor de hand liggend over of anders blijven ze wat flauw. De castleden zetten allemaal wel goed en passend acteerwerk neer in deze film. Sommige spelen ook wel wat cliché stereotypes, die vaak in horrorfilms voorkomen. De jonge Alisha Weir zet het personage van Abigail goed neer en speelt in het begin goed een onschuldig meisje, maar later in de film weet ze de rol goed op een hele andere, meer duistere manier neer te zetten. Ze heeft ook veel van haar eigen stunts zelf gedaan. Melissa Barrera zet verder ook goed acteerwerk neer als een van de criminelen, die Abigail ontvoerd heeft. Samen met Alisha Weir heeft ze leuke, maar ook spannende momenten in de film. Ik geef de film als cijfer een: